אין דאך, זעהענדיג, אז ער זיצט אזוי שטילן אין ווינקעל, ניט איהר עפעס א ריהר אין הארצען און זיא זאגט צו איהם : — „באלד, באלד וועלען מיר אויך עפעס עסען“. פון דייניגנ רום הערט זיך א פרעהליכער גע־לעכטער. דיא אלטעם הארץ צושטעלצט זיך וויא א וועכטענע הבדלה ליכט. זיא שטעלט אוועק אויפ'ן קיטשען־טיש א טעל־לער מארענירטע הערינג מיט ברוידט, וואס זיא האט צוריקגעבראכט פון עס־צימער. „עסם!“ זאגט זיא צום אלטען און זיא זעצט זיך איך אוועק געפען איהם עססען. „א ביסעל קאפע, ווילסטו?“ פרעגט זיא איהם. דער אלטער שאקעלט מיט' קאפ. און זאגט „ניב אהער“. אין קאפע־קעססעל — עם אין זיא ניט א קוק אין קאפעקעססעל ליידיג. „נישטא מעהר“ זאגט זיא צום אלטען. „זאלל זיא וואויל בעקומען“. נא דיר, מען זאגט אדאס אין געזינדער וויא קאפע“. און זיא שטעלט אויפ'ן טיש צווייא גלעזער קאל־ טע וואססער. פון עסס ציממער הערט זיך א געוואנג, א זיססע קינדערשע שטיממע. „דאס זיינען אונזערע לילי, זאלל זיא לעבען הונ־ דערט און צוואנציג יאהר“ זאגט דיא אלטע צום אלטען. און דער זיידער מיט דער באבען קיינען הערינג און קלייבען נחת.
א כרמל פראפקע.
א קארקע פון א פלאש דערציילט איהר אייגענע משונה'דיגע גלגולים.
כעס האט ער מיר געגעבען א שליידער אן דער ערד מיט א פראנצויזישען „מי שבירך“. דיא דענסט האט מיר אויף מארגען ארויסגע־קעהרט אין סטריט, וואו איך בין געלעגען צוויי טעג. א רעגס קלייבער האט מיר וויעדער אויפגעהוי־פען אונד האט מיר פערקויפט צוזאמען מיט נאך קארקעס צו א קארקען דרעקסלער. אויף מארגען האט מיר דער בעל מלאכה ארום־געפאלט, ארומגעפוצט, אויסגעוואשען אונד איך בין וויעדער געווארען כמעט א שאמפאניע־דיוד. מען האט מיר פערקויפט אן איין אפטייקער אונד ער האט מיט מיר פערשטאפט א פלעשעל פארפומע. א דאמע האט מיר אכגעקויפט, אונד זיא האט מיר שעהן איינגעפאקט אין א סאמעטענעם קעס־טעלע, אונד דערנאך אין א גרויסען קאסטען אונד זיא האט מיר געפיהרט אין קאנסטאנטינאפאל. איך בין אזוי געשטאנען צוויי וואכען געבען א שעהנעם שפיעגעל ביז דיא פארפומע האט זיך אויסגעלעדיגט אונד מען האט מיר וויעדער ארויס־געווארפען מיט דיא פלעשיק מיט אללעמען. דיא פלעשיק האט זיך צובראכען, און איך בין גאנץ געבליבעבען.
א משל כמעט מיט א נמשל.איך בין א קארקע פון א פלאש אונד איך ביןנאך גאנץ יונג.אבער מיין ביאגראפיע איז שוין מערקווירדיג.איך וועל אייך דערצעהלען אין קארקע שפראך :גאנץ גענויא וויא איך בין געקומען אויף דערוועלט ווייס איך ניט — איך געדענק נאר אז מענהאט מיר ארויסגעגענומען פון א בינטעל קארקעס.צוערשט האט מען מיר אריינגעשטעקט אין אפלאש שאמפאניער וויין, אין א גרויסען האטעלפון פאריז.דארט זיינען געווען א סך גרויסע לייט ; מענהאט געהאלטען רעדעס, מען האט געשפיעלט דיא„מארסיילעזע“ און דערנאך „באזשע צאריאדערנאך“... מען האט געשריען „הוראה“ אונדדערנאך האט מען מיר ארויסגעגענומען פון פלאש.איך האב געגעבען א קנאך ביז'ן באקלען.איך האב זיך ארונטערגעקייקעלט אונטערן טיש,וואו איך בין געלעגען איבער נאכט. אויף מארגענהאט מיר א דיענער אויפגעהאבען אונד האט מירגעוואללט אריינפאקען אין א פלאש שנאפס ; איךהאב אבער ניט געקענט אריין, אונד פאר גרויס
