The Maccabaean · Vol. I, No. 2 · November 1901
98printed page
scan 42 of 48

איין אויסדרוק פון שפאט, וועהרענד ער רייכטהצקען א פאר פינגער פון זיין רעכטער האנד,אויף וועלכער ער טראגט טהייערע רינגען.

"אלוא ברודער", רופט ער זיך אב, קום איינהאל-טענדיג פון לאכען, "דוא ווילסט עס מיט מיר פיהרען דיא דעבאטע? זעהר נוט ! דוא ווילסט ניט אנערקענען אז אייער גלויבען איז איר-טהום אונד נור פון טייפעל? נון, מיר וועלען אלוא אויף דעם קעניגליכען בעפעהל אנפאנגען דעם דיספוט."

זיי אינען מיט אלע בעגלייטער ארויף געשטוי-גען דיא ביהנע אונד זיך געשטעלט איינער געגען דעם אנדערן פונקט ביין ראנד, אום דער בעזיעג-טער זאל גלייך ווערען אראב געשטורצט אין טייך.

"דיא ערסטע פראגע געהערט צו דיר מיין ביו-דער", זאגט בענעדיקטום צו הצקען. "פרעג, איך הער."

הצקעל האט צוערסט אויסגעשטעלט דיא תם'ע-וואטע אויגען אונד דאן האט ער מיט א געוויסען געפיהל פון זיכערהייט זיך אבגערופען:

"וואס איז דער טייטש: אני לא יודע?" "איך ווייס ניט", האט באלד געענטפערט דער משומד.

וויא ער האט נור דיעזע ווערטער אויסגעשפראך כען האבען איהם שנעלל וויא א בליטץ געפאקט צוויי שטארקע פויסטען אונד מיט א טיכטיגען בריק אין רוקען איז ער אראבגעפלויגען קאפ ארונ-טער אין וואססער.

דאס האט געטהון דער שטארטהויפטמאן, וועה-רענד א גרויסער ליארם איז ענטשטאנדען. אראב-כאפענדיג דיא היטעל האט ער מיט יובעל אויס-גערופען:

"הוראה פיר הצקעל פויער ! הצקעל האט גע-זיענט !"

דער פרנס מיט דיא 12 בעלי בתים האבען אנ-געפאנגען צו טאנצען פון שמחה, וועהרענד דיא סאלדאטען האבען הצקען געגעבען מיליטערישע עהרע, אלס ער איז וויא א קעניג מיט גרויס טרי-אומף ארונטער געגאנגען דיא שטופפען פון דער ביהנע; מוזיקאנטען אונד טראמפעטענס האבען געשפיעלט, וועהרענד דיא גלחים זיינען פערשוואונ-דען געווארען, אזוי וויא א רוח וואללט זייא גע-כאפט.

דעם משומד בענעדיקטום האט מען האלב טויט

"ברידער, רבותי, איך וועל געהן מיט דעם רשע-וויא זאגט מען דאס-דיספערירען."

פון גרויס איבערראשונג זיינען אלע אין שול געבליעבען שטעהן גאנץ שטילל, דאנן האט טראץ דיא גרויסע געפאהר אויסגעקלונגען א יובעל, א געלעכטער פון טויזענדע שטימטען.

"הצקעל פויער ווילל מיט דעם רשע געהען סיע-קערירען !" שרייען פערשיעדענע שטימען. "הצקעל פויער, דער גרעסטער חמור פון אלע חמורים ווילל מיט דעם רשע דיסקערירען אז ער זאל קראפירען." "שא, שווייגט !" רופען דיא רבנים, הצקעל האט רעכט, פארוואס זאלל ער טאקי ניט געהן מיט דעם רשע סיקערירען? קען דען השם יתבר-ניט טהון א נס? ווען עס איז אויף דעם רשע בע-שערט א טפלה אונד מיר זאלען געהאלפען ווע-רען, קען קומטען דער נס אפילו דורך הצקעל פויער"

הצקעל פויער, דער עם הארץ, דער חמור, וואס האט נאך יעצט צו דרייסיג יאהר ניט געקענט קריענען א ווייב איבער זיין גרויסע דומהייט, ער איז אלוא ערוועהלט געווארען צו האבען א ויכוח מיט דעם געלעהרטען משומד בענעדיקטום.

צו דעם טאג פון דער דעבאטע איז געקוממען דער גרויסער רשע, אין דער בעגלייטונג פון פיעלע גלחים אונד א מאסע סאלדאטען. דער שטארט-הויפטמאן, טראצדעם וואס דיא זאך איז איהם געווען אונגענענעהם, האט זייא געמוזט עמפפאנ-גען אונד בענעדיקטען צום בריק, אויף וועלכען עס איז צו דיעזען צוועק אויפגעשטעלט געווארען א הויכע ביהנע, ביי וועלכע הצקעל פויער מיט דעם פרנס פון שטעדטעל אונד 12 פון דיא גרעסערע בעלי בתים זיינען שוין געשטאנען ווארטענדיג.

דיא גאנצע שטעדטעל האבען דיעזען טאג גע-פאסט אזוי שטרענג וויא אום יום כפור. אלע זיינען געווען אין שול, געוויינט אונד געבעטען. דער גוטהערציגער שטארט-הויפטמאן האט פער-שפראכען צו מאכען פאר דיא הייליגע מאריא א נייע קלייד, אויב אויף דעם רשע וועט דא קומטען א מפלה אונד דיא אידען וועלען בלייבען דיא זיענער.

בענעדיקטום יאגאדינסקי, א הויכער מאנן, מיט א קאלטען, שטעכענדיגען בליק אונד מיט א שווארצע שפיטציגע בערדעל, איז צוגעגאנגען אונד בעטראכט זיין געגנער צוערשט מיט איבערראשונג אונד דאנן האט זיך אויף זיין געזיכט בעוויעזען