The Maccabaean · Vol. I, No. 1 · October 1901
42printed page
scan 40 of 54
42
THE MACCABÆAN.
[October, 1901.]

אונזער נבאי ! לעבען זאל אונזער אונד „הורא ! הורא ! הורא !“ האם געשריען דער ער האם א קוק נעמאהן אויף לאזער ציפעם, וועלכער האם געארבייט מיט דער גאל ער זאל ווערען נבאי אונד איז דורכגעפאלען, אונד לאזער ציפעם האם שנעלל אוועקגעדרעהט דעם קאפ. וויא איז ער, מישה לייבעלעם, דאמאלם געווען גליקליך ! ער האם געקויפט דעם ערשטען פסוק פון אתה הראית. מען האם איהם אויסגערופען צו דער ערשטער הקפה. איז נאך געווען אין דער גאנד צער וועלט אזא גליקליכער מענש ? ... „פאפ !“ האם איהם דער באי א מארע געמאקהן, „לוק ! וויא זיי מאכען מיט דיא הענד. איינס פאנגי !“ דיא תורות זיינען איבערגעגאנגען אין אנדערע הענד. אן אנדער רעדעל איז יעטצט געגאנגען ארום טיש, געלאסען, ניט מאנצענדיג, אונד דער עולם ביים ארון קודש האם געזונגען: „מלך עולמים הושיעה גא, נאור ואדיר הצליחה גא. סומך נופלים ענינו ביום קראנו !“ דאן האם זיך וויעדער אנגעהויבען א שפרינגען, א זינגען מיט דיא זעלבע בעני אדונג אונד מיט דערזעלבער פרעהליכקייט וואס פריהער. „עינט דעי העפפי, דעם שינים !“ האם דער באי געזאגט. „פאפ ! פארוואס ביזמו ני א שיני ?“ דער אלטער האם איהם ניט געענפערט, אבער ער האם זיך אלליין געפרעגט דיזעלבע פראגע. שען אידען? זיין רחל איז געוועהן א שעהנע אונד איז איהם געווען געטריי אונד האם איהם ליעב געהאט. ווען ער האם דיא ארבערגעבראכט נאך אמעריקא מיט דיא קינדער האבען זייא געדאנען גליקליך. דאס איז געווען א האלב יאהר נאך יענעם גליקליכען שמחת תורה. נאך יענעם לעצטען גליקליכען שמחת תורה... ער איז געווען איין אויסגעצייכנעטער דאמען שניידער, האם גוט פערדיענט. ער וואלט געקענט האבען אין אמעד דערזעהן אין שאפ א איירישע שיקפע אונד א טריפה'נער פייער האם אין איהם אנגעהויבען ברעד גען. ער האם ניט געקענט לעבען אהן דער שיקפע. דיא שיקפע איז געווען צופריעדען צו ווערען זיין וועלכער האט אים ענינו ביום קראנו, א דריטער האם געדאנען מיט חסידישע דבקות: „עוזר דלים, עוזר זיך זיך דא-א-לים, עוזר דא-א-לים“ אונד דער קאר פאטשענדיג מיט דיא הענד האם געזונגען א גנון וואס האט גאר ניט געהאט קיין שייכות מיט קיין איינציגען מאן פון דיא טענצער. געמאנצט האם אויך יעדער וויא ער האם געוואלט, איינער געלאסען, אין אנדערער איז אלע מאל אונטערגעשפרונגען ביז צום סילינג. אבער דיא וואהדע, ריהרענדע הארמאניע איז געווען אין דער פרייד, אין דער אמת'ער אינגערליכער שמחה. אלע, אלע זיינען געווען פרעהליך אונד גליקליך. דאס האט מען געזעהען אין זייערע געזיכטער אונד אין זייער יעדע בעווענונג. „פאפ“, האם דער באי געזאגט צום אלטען, דעם שינים אר אלל ריטש ען העפפי, עיין אים ? ווען דוא ביזט געווען א שיני ביזט אויך געווען דייך ?“ דער אלטער האט ניט געהערט וואס דער באי האט געזאגט זיינע אויגען האבען געקוקט אין דעם צימטער וואו אידען זיינען געגאנגען מיט הקפות. אבער ער האט געזעהען אנדערע אידען אונד אנדערע הקפות. ערשט צוועלף יאהר זיינען פון דאן פערפלאססען, אבער איהם האט אויסגעדאנען זעהען, שוא תורה. אין דער היים, אין א קליין שטעדטעלע אין רוססלאנד, איז געווען יענע שמחת תורה. אין דער שניידערשער שולכעל זיינען פארדאנען יענע הקפות. ער איז געווען נבאי. דער גאנצער עולם איז געקומען ביי איהם אין הויז אויף קדוש. בראנפען מיט האניג האט זיך געגאסען וויא וואסער. ביז שפעט פאר נאכט האט מען געטרונקען אונד געטאנצט. דאן איז דער גאנצער עולם מיט ברענענדע הבדלות אין דיא הענד געדאנגען אין שולכען אריין צו דיא הקפות. מיט א געזאגט זיינען זיי געגאנגען איבער דער גאס. ער איז געגאנגען פאראויס מיט דער גרעסטער הבדלה. ביי זיינע ביידע זייטען דער בעל קורא אונד דער שמש. „ווער איז נבאי?“ האט אלע מאל אויסגעדאנען בעריל דער בעל קורא. „משה לייבעלע'ם !“ האם געענפערט מיט א געשריי דער גאנצער עולם. ווען מען איז אריינדאנען אין שולכעל האבען איהם עטליכע חברה לייט אויפגעהויבען אין דער לופטען אונד געדאנען.