The Maccabaean · Vol. II, No. 5 · May 1902
287printed page
scan 47 of 54
Facsimile · scan 47 of 54
Scan of p. 287
Text · transcribed from the scan

וויינש דעם קינד קיין שלעכטס; דאך אין דיא ער שטע דריי אדער פיער טעג איז דעם קינד'ס לעבען אין געפאהר, מען האט מיר דערצעהלט דאס קרעמפען און הוסטען מוז יעדע בייבי האבען, און זעלבסט מען ווער קען דאס אויסהאלטען."

„אי ווייא איז מיר!“ האט יעקיג געוויינט. „עס איז דער אמת; כעטצטען דיענסטאנ איז מין מיסים געלעגען געווארן, זיא האט געהאט א זעהר שעהנעם אינגעל, איך, וויא דוא ווייסט, ליעב קיינע בייבים, האב מיר ניט געקענט געגונ אפוואונדערן פון איהם, הער נאר וואס עס האט פאסירט: דאנערשטאנ אבענד זיצט דיא ווארטס פרוי מיט דעם קינד ביין אויווען און שפיעלט זיך מיט א מאהל לאזט ער ארויס א געשריי, זיין געזיכט ווערט שווארץ וויא קויל און צאפעלט זיך וויא א פיש ארויס פון וואסער. מען האט געשיקט נאך דעם דאקטאר, ער איז געקומען האט אנגעווענדעט אללע מיטלען אפער—“

„א שרעקליך!“ האט דער קליינער דערשראקענער יעקיל איהם אונטערבראכען.„דאס קינד איז נאטירליך געשטארבען, דאך עסקען זיין דאס דיין קינד וועט ניט שטארבען ; אוןאויב עס וועט זיין אן אינגעל, און אויב עס וועטלעבען ביז צום ברית, וועל איך מן הסתם מוזעןנעהמען קוואטערשאפט.“„איך דאנק אייך אנקעל“, האט דער אויפגערודערטער נעפעס געזאגט, „איך דיינק איך וועל מייןקרויינען ניט דערציילען וואס האט מיר ניטגעזאגט.“

„וועל, אויב זיא איז א שרעקעדיגע און גערוועז, זאללסט דוא איהר ניט דערציילען, עס קען איהר חס ושלום פאסירען א סיבה“, האט למך געזאגט, וועכנער האט, וויא דיא לעזער פערשטעהן, אויס געטראכט דיא גאנצע מעשה. „דאך, איך ווייס גער, עס קען זיין אז דוא וועסט טאן דיין פפליכט אלס א מאן, איהר פאר דאס ערגסטע פארצובע-רייטען. וויא זאגט עפעס דער פסוק: וואהל דעם מענשען וואס שרעקט זיך אימער!“

אין א פאאר טעג ארום, ווען למך איז געזעסעןאין רעסטויראנט און האט געגעסען פריהשטיק אוןגעלעזען דעם מארגענבלאט, האט זיין בליק בערגעגענט דיא פאלגענדע אנאנסע: „מיסים קריינע,דיא פרוי פון יעקיל קליינאוויטץ, האט געכטעןגעבארען אן אינגעל.“„אזוי, עס איז דאך אן אינגעל!“ האט ער מיטבעס אויסגעשריען, און האט דעם בלאם א ווארף

וואוסט אלכע דינים וואס געהערט צו א קבורה. איין טאג האט למך אלטמאן בעגעגענט זיין געפען יעקיל קליינאוויץ אין גאס און ער האט זיך גע מוזט אפשטעלען מיט איהם רעדען, און פרעגען וואס זיין יונגע פרוי קריינע מאכט. יעקיל האט איהם געענטפערט דאס אונטער דיא אומשטענדען פיהלט זיא זיך גאנץ גוט.

„אונטער דיא אומשטענדען?“ האט כמך פער וואונדערט געפרעגט, „איז דען דיין ווייפ אין אוט שטענדען?“

„איך פין גליקליך צו זאגען דאס זיא איז. איך ריכט זיך באלד אויף גייעס, און ליעבער אנקעל איך ווילל איהר זאלט געהעטן קוואטערשאפט.“

„איך קען ניט יעקיל, איך קען ניט.“ „אבער ווארום קענט איהר ניט, קריינע וועט האבען פאראיבעל ווען איהר וועט ניט זיין קוואַר טער, עס איז גאנץ קליינע מיהע.“ „דיא מיהע איז שוין קליין גענוג; אבער דוא ווייסט דאך דאס איך געה זעלטען אויס, און איך בערהויפט אין א געזעלשאפט וואו מען מאכט זיך לוסטיג, און מען איז פרעהליך. זייא זיינען גרויסע נארען דיא וואס מאכען זיך לוסטיג, זייא ווייסען ניט וואס עס שטעהט פאר זיי, זאגסט וואלטען זיי וויינען אנשטאט לאכען.“

„אייערע ווערטער זיינען וויא געדרוקט,“ האט יעקיל איהם געשמייכעלט; „אפער וואס קען מען זיך העלפען. אויב עס וועט זיין אן אינגעל ווייסט איהר דאך מוז מען האפען א קוואטער.“ „אויב עס וועט זיין אן אינגעל!“ האט למך אויס־

„אויב עס וועט זיין אן אינגעל!“ האט למך אויס גערופען, ווארום קענסט דוא ניט גלייך זאגען אויב עס וועט זיין אן אינגעל אדער ניט? „איך וואלט מיך געשעצט גליקליך ווען איך וואלט אייך געקענט זאגען, אבער עס איז אונטעגליך. וויא זאל איך וויסען אויפ עס איז אן אינגעל אדער א מיידעל ווען דאס קינד איז גאך ניט געפארען?“ „נאך ניט געבארען!“ האט כמך מיט פריידע אויסגעשריען, און זיין געזיכט האט געלייכט, „דען קען עס זיין דאס עס וועט גאר זיין א מיידעל, און דעם דיא וועסט דוא מיר גאר ניט דארפען; און אפילו ווען עס איז אן אינגעל, קען זיין ער וועט שטארבען פאר דעם ברית.“

„גאט זאל בעהיטען!“ האט דער צוקינפטיגער פאטער אויסגעשריען. „יא, גאט זאל בעהיטען,“ האט דער לאנגער למך צוגעשטימט, אויגענשיינליך זעהר צופריעדען מיט דעם געגענשטאנד, „גאט זאל פעהיטען, איך