מיצירטע ננבים און ווען מען קומט ארויס פון מורמע הויבט מען אן צו מרייבען דעם נעשעפט נרעסער, מען נעפינט פאר נאטווענדיג א מענשען צו מעדטען, און מען ווערט נעהאננען, א שעהנע זאך פאר עלטעין אנצוזעהן, ניט אמת? למך האט נערעדט מיט גרויס היטץ, דיא שווייס האט זיך פון זיין שטערן גענאסען, ער האט זיך אָפּגעווישט, נעהאפט זיין אָטהעם און וויעדער אָננעפאננען צו רעדען: „מיר וועלטן האָפען פאר דאס פעסטע און דער קינד וועט ניט ווערן קיין מערדער, אויך קיין גנב, וועלטן דען זיינע עלטערן פון איהם נחת האבען? אָה ניין, קיין נחת איז אין דיא וועלט ניטאָ! לאָ־מיר זאָנען דאס דער קינד וועט האפען א נוטען קאָפּ, ער וועט האבען חשק צו לערנען, און לערנען בהתמדה. אין מיטען דערינען רוקט זיך אונטער עפעס א מיסיאָנער, ער ניט איהם קאנדי און פער־נאַרט איהם אריין צו זיך אין מיסיאָנס־שול, דער קינד געהט דארט פשתיקה אלע טאָג, דער מי־סיאָנער איז א נוטער רבי, דער קינד ווערט גרע־סער, ער מויפט זיך און ווערט אליין א מיסיאָנער! דיא עלטערן זעהן וויא זייער עלטסטער זוהן געהט ארום אין דיא אידישע גאסען, טיילט אויס ביכ־לאך און רעדט אָן אידישע קינדער זיך צו שמד'ן. עס קאן מעגליך זיין דאס ווען אונזער פעל ברית וועט האפען נאך קינדער און זיי וועלטן פלייבען פיין לעבען וועט זייער פרודער אויך זיי אָנריידען זיך צו שמ. . .“ א געשריי האט דעם רעדנער אונטערבראָכען, דיא קינדבעטארין האט געחלש'ט. עס איז געוואָרן א רעש א טומעל, דיא ווייפער האָבען געוויינט און געפראָכען דיא הענד, דיא מע־נער האבען געהוסט און יעקיל איז געפאלען אויף א שטוהל און פערמאכט דיא אויגען. אין דיא גרויסע מהומה איז למך ענטקאָפּען געוואָרן. אין דעמועלפען טאג האט מען זיך דערצעהלט א וואונדערליכען נייעס. למך אלטמאן'ס מיסעס האט געשוואָרען דאס זיא האט געהערט למך'ן לאכען און זינגען. קריינען האט מען אפגעמינטערט, אויך יעקיל איז צו זיך געקומען. דער קינד לעבט און איצט איז ער שוין א גאנצער בחור און טאקע א וואָהלער קינד. זייא האבען נאָך קינדער, צוויי מיידלאך און דריי אינג־לאך; אפער למך אלטמאן איז מעהר ניט איינגע־לאך געוואָרן צו זיין א קוואטער ביי יעקיל קליי־נאָוויטץ.
שכל וואס איך האב איצט וואלט איך געוויס צו מיין ברית ניט געגאנגען. איך פרעג אייך צו וואס? צו וואס דארף איך א ברית, ווען מיר טוט גא ר לייד דאס איך בין געפא רען געווא רן. וואס האט דער מענש פון זיין לעבען אויף דיא ארעמע אונ־גליקליכע וועלט. גלויבט מיר ווען דער קינד מיט וועמען מיר פרייען זיך אזוי דאס ער איז געבא רען געווארן, ווען דער קינד וואלט געקענט רעדען, וואלט ער אייך געזא גט דאס ער האט חרטה דאס ער איז אויף דיא וועלט געקומען. און ווען מיין נעפפע יעקיל און מיין ניכטע קריינע וואלטען געהאט שכל וואלטען זיי זיך גאר ניט געפרייט מיט איהם. ווי־פיעל צרות און יסורים וועלטן זיי פון איהם אויס־שטעהן? וויפיעל פיין און ליידען וועט ער זיי א נ־מא כען? רעכענט אויס צו וויפיעל קראנקהייטען איז דער קינד אונטערגעווא רפען. פאקען, מאזלען, שארלאך, פיבער, קראטפען, הוסטען, קייך־הוסט, קרופ, דיפטעריא, און זא ווייטער. דיא יונגע על־טערן וואס פיהלען זיך איצט אזוי גליקליך, וועלטן דאמאלסט זיין פערשווארצט און פערחושף'ט, צו־דריקט און ניעדערגעשלאגען. זיי וועלן גאנצע נעכט ניט קענען שלאפען, יעקיל וועט ניט קענען געהן צו זיינע געשעפטען. קריינע וועט ניט קענען טאן איהרע הויזארבייט, זיא וועט ניט קאכען, זיא וועט ניט פאקען, זייא וועלטן ווערן פערהונגערט און פערדארטיגט, און צום סוף וועלטן זיי נאך גאר קריגען דיא אויסצעהרונג. ווען זיי וועלטן האפען עטליכע יאהר אריבער געשטופט, לאמיר זאגען פיער אדער פינף, און זיי וועלטן דענקען דאס דיא ערנסטע איז שוין אריפער, און אטהמען אביסעל פרייער, קען גאר מעגליך זיין דאס דער קינד וועט זיך אפרעכענען מיט דיא וועלט און געהן פון ווא־נען ער איז געקומען, דאס טרעפט ליידער צו אפט, און אויפ איהר גלויבט מיר ניט, איבערצייגט אייך מיט דיא סטאטיסטיקס—דאך דער מענש מוז האפען אויף דאס בעסטע. מיר וועלטן אנגעהמען דאס דער קינד וועט לעבען, ער וועט וואכסען און גרויס ווערן, וועט זיך אנפאנגען גרויסע צרות, גרויסע יסורים. ער וועט ניט וועלטן געהן אין חדר, ער וועט ניט וועלטן לערנען, ער וועט זיך אויסלער־נען פערשווענדען געלט. דיא מאמע וועט איהם נאטירליך געבען א ניקעל א טאג, דאס איז אפער ניט גענוג, ער דארף מעהר, וואו נעמט מען מעהר? מען גנב'עט! פון קליינע גנבות קומט מען ארויף אויף גרויסע, ביז וואנען מען קומט אריין אין טור־מע. דארט ווערט מען בעקאנט מיט אלטע פראק־
