The Maccabaean · Vol. II, No. 5 · May 1902
283printed page
scan 43 of 54

דיא יתומה אויף'ן פעלד

(א ווממער ערצעהלונג)

פון י. ל. פרץ

הערט עס וואכענדיג אדער נור אין חלום. עפעס דאכט זיך איהר אז איהר נאנצעס לעבען איז א חלום.... אז זי איז נור א נעוועהנליכער דאך, און א רויז—נור אויף'ן עולם הדמיון! אז זי א וועט זיך ניך און באלד אויפחאפען שפיצינ און פער־קרימט און פול מיט ברעננעדיגען און ניפטיגען זאפט!

***

מיט דער צייט איז דער רויז בעסער געוואָרען.איהר דאקטאָר איז געוועזען דיא וואַרעמערען אוןאון עטליכע טראָפען וואַסער רעגען.... זי איז אלע מאָלגעוואונדערער און פולער געוואָרען. דאס ערשטערויטע בלוט האט איהר אָנגעהויבען צו קרייזלעןאין דיא אָדערען, זי איז ווערט רויט און רויטעראון—מיט יעדער מינוט שעהן און שעהנער. דערבייווערט זי אויך מוטהיגער און שטאַרקער בייא זיך!

און וואס רויטער און געוואונטער זי א ווערט הויבטזיא זיך אלץ העכער און העכער, און קוקט אלעמאל זיכערער און לעבעדיגער ארויס אויף דערפרייער וועלט. דערנאך איז געקומען דיא העכ־סטע צייט, זי איז שוין אין גאנצען צייטיג, פולמיט זאפט און רויט! אצינד הויבט זי זיך אויףאין גאנצען, שטעקט ארויס דאס גאנצע קעפעלהויך, אום אלעס מיט אפענע אויגען צו בע־טראכטען!

***

זיא קוקט זיך אום און פערוואונדערט זיך! אלעאיהרע שוועסטער זיינען שוין פערשוואונדען גע־ווארן, זיא איז געבליעבען איין רויז אין גארטען,איינע אליין. עס פרעהט זיא און שרעקט זיא א ווארעם!....און חאטש זיא אלעס נור ווי אין חלום געהערט און געזעהן,ווייסט זיא דאך, וואס דאס פערשווינדען בעדייט! זיאווייסט אז איהרע שוועסטער זיינען שוין ארויס אויף דער וועלטזוכן גליק. וואס דאס „גליק“ אלליין איז, דאסווייסט זיא ניט, נור עפעס טרוימט איהר, אז עסיז א גליק פארהאנדען, אז דאס גליק וואקסטניט אויף צווייגעלאך, און אז צוליב מול מוז מען

עס נעהט צו שבועות, עס איז פריהלינג, און אין נארטען וועלן זיך באלד דיא רויזען בעווייזען. איהר האט עפעס ליעב רויזען? אין אייער שטיי־כעל ארום דיא ליפען דערקען איך, אז יא! איי, וואס פאר א ליכטלאך עס האבען זיך אין אייערע אויגען אנגעצונדען! לאזט נישט אראב דיא ברע־טען; נור אז איהר האט ליעב וועל איך אייך טא־קע דערציילען א מעשה פון א רויז....

אמאל איז נעווען א רויז. נעוואקסען האט זי אין אן עפפענטליכען נאר־טען, נאהענט צו דער אלעע, אויף א שטעכענדי־גען צווייגעלע. בשעת ווען איהרע שוועסטער האבען שוין לאנג פון בליהען פערגעסען, איז זי א נאך יונג און גרין נעוועזען. זי איז האט נאך דאמאלס ארים בלוט נע־האט! זי האט זיך געשעהט פאר דיא וועלט צו ווייזען. זי האט זיך בעהאלטען ווי אם טיעפ־סטען אונטער דיא שטעך־נארלען.

נור אין שטילע נעכט האט זי א מאל ארויס־גערוקט, איין אויג נעווארפען אויף איהרע שוועס־טער, אויף אלע ראמאנטיש־גליקליכע בלוטען, און פון זיי אויפגעהויבען דעם טרויעריגען בליק צום בלאהעם, קלאהרען הימעל מיט א שטילע, נור א וויינענדיגע פרעטענזיע צו גאט, פאר וואס ער האט אין איהר איינער פערגעסען, זי א איינע פערטהיילט, איהר איינער אזא טרויריגע, איינ־זאמע, עלענדע יוגענד געגעבען....

דאס האט אבער נישט לאנג געדויערט. זי א האט זיך און באלד פאר עפעס דערשראקען, און, פערציטערט. זיך צוריק בעהאלטען צווישען דיא שטעך־נארלען. — אט — דאכט זיך איהר— מען שיעסט; דאס האבען נור, למול טוב, עטליכע קנאספען געפלאצט. אט הערט זי א זיפצען—דאס גוסעט נור ערגעץ אין זאמד א צוטרעטענע בלום... אט, הערען זיך עטליכע האלב דערשטיקטע טע־נער א פערשפעטיגער קארטענשפיעלער געהט, זינגענדיג, אהיים און לאזט זיך הערן פון גאט. נור זי איז ניט זיכער, צו זעהט זי א עס און