The Maccabaean · Vol. II, No. 1 · January 1902
36printed page
scan 36 of 52
36
THE MACCABÆAN.
[January, 1902.]

פליגלען, און האט זיך דערהויבען הויך אין די בכויע לופט, הויך איבער די ערד, דען ער האט איהר ניט געוואלט מעהר פערוויסטען מיט זיין אטהעם, ער האט זיך דערהויבען אלץ העכער קען די און. זיין קרוין פון פראסט האט געגלאנצט וויא א קראנץ פון שטערן, און אויף זיין ריינעם ווייסען פנים האט גערוהט דאס שמייכלען פון אן ענגעל.

אין אנפאנג איז איהם גאר ניט שווער געוועזען; ער האט זיין נייע געפעהרליכע רייזע, בעטרעטען מיט די אטה און קראפט פון יוגענד. אבער באלד האט די לופט ארום איהם אנגעפאנגען צו שטיקען; ער איז מיעד געווארען; די אוילע היטץ האט פערסמאליעט זיינע פליגלען און הילפלאז אין ער קעגען די א געזונקען. דאך האט ער זיין קוראזש ניט פערלארען; שאפענדיג און קיין כינדעדיג האט ער זיך אנגעשטערנעט צו דערגייכען זיין ציעל. פייערשפייענדיגע בערג, היים פון דאמפף און צושמאלצענע לאווא האבען ארויסגעשאסען זייערע פלאטען גראד אין זיין וועג. גרויסע מדבריות האבען זיך אויסגעשפרייט מיט זייערע אונענדליכע ברענעדיגע זאמד, וועלכע האבען אויף איהם גען זיירקט ווי דער הויך פון א שמעלץ-אפען; דאך האט ער זיך געמארטערט פארווערט קעגען דיא גרויסע הארץ פון לעבען. זיין קרוין, דער סימבאל פון זיין ראסע, איז שוין לאנג צוריק צושמאלצען געווארען; זיינע לאנגע לאקען זיינען געוועזען פערן דארט און טרוקען ווי א שטרוי; די זונ'ס שארפע שטראהלען זיינען אהן רחמנות אויף איהם געפאלן לען, דאך האט ער אלץ זיין מוטה ניט פערלארען. ענדליך איז געקומען א צייט ווען ער האט אין אילו זיך ניט געקענט מעהר שלעפען. ער האט זיך אנגעשפארט אין שאטען פון א פעלזען, די היטץ האט ארום איהם געציטערט, און ער האט געפיהלט דאס ער מוז שטארבען. עס איז מיט מיר פארביי, האט ער געשעפטשעט און האט פערמאכט זיינע אויגען; איך קען מעהר ניט אויס-האלטען.

אזוי איז ער געלעגען אין אהנמאכט א צייט לאנג. פלוצלונג האט א שטימע ווי דאס אויפן שטייגען פון אן ארגעל זיך דורכגעבראכען דורך דיא שוידערהאפטע שטילקייט פון דיא אויסטעניי, און דער ווינטעלע האט דערהערט אט דיא ווער- טער:

שטעה אויף ווינטעלע, געה צוריק. דיינע ליידען זיינען פאראיבער; דוא האסט געוואונען דורך דיין

מער צו איהר קינד ווען זי וויענט עס אין איהרעארעמס. אבער זיין קום האט דיא בלומען פאןוויאנעט, זיי זיינען געווארען שווארץ, איינגע-שרומפען וויא א פערברענטע פאפיער. דיא גראזזיינען געווארען גראה און געלב; דיא פייגעלעךזיינען געבליעבען שטום, אונד דיא בליטהען איינגע-קארטשעט. דיא לוסטיגע וועלט ארום איז גע-ווארען טרויריג און גראה, און דער ווינטעלע האטזיך זעהר דערשראקען.

וואס איז דאס? האט ער זיך געפרעגט, וויאאיז דיא שרעקליכע פערענדערונג געקוממען?דאס איז דער טוידט, האט זיך געהערט א שטימעפון אויבען, דוא האסט זיי דערשלאגען!איך האב זיי דערשלאגען? האט דער ווינטעלעגעשריען. איך? אה, ניין! זיי זיינען געוועזענאזוי שען — איך האב זיי אזוי געליעבט!א בלום קען ניט פערטראגען דיין אייזענע אָנ־ריהרען; האט דער קול וויעדער געזאגט, זיי זײַ־נען טוידט.

אבער איך האב זיי אזוי געליעבט, האט דער ווינטעלע געזאגט, פאר וואס דען זאלען זיי שטאר-בען? איז נאר דער טוידט די איינציגע זאך וואס איך קען געבען צו וועמען איך ליעב? איז קיינער אין דער וועלט דא וואס זאל מיר קעגען ליעבען, אדער וואס זאל אנזעהן מיין קומען אלס א ברכה? קיינער! האט דער סול פון אויבען געאנטווארט. דער ווינטעלע איז געווארען שטיל, טרויריג האט ער געקוקט אויף די אויטע בלומען און האט גע-זיפצט, ענדליך האט ער געפרעגט:

ווער דען קריענט זייער ליעבע און ברכה? דער זיד ווינט, האט דער קול געענטפערט. דער זיד ווינט וואס פון די א ברענעדיגע עקווא טארישע לענדער; ער איז דערצויגען אין די גרויסע הארץ פון זיין — דער לעבען געבער, דיין ביטערער שונא.

איך וועל דארטען פליהען האט דער ווינטעלע אויסגערופען דערפרייט, ווייל איך וויל אויך ווערען געבענשט פון די בלומען.

אבער דער וועג איז הארט און ווייט, האט דער קול איהם געווארענט. אין די הייסע לענדער וואו דוא מוסט רייזען וועסטו ווערען פערשמאכט און פערלארן, די ליידען וועלען זיין שרעקליך צו דערטראגען, עס איז כמעט קיין צווייפעל דאס דוא וועסט אין מיטע וועג פאלען.

אבער דער ווינטעלע האט אויף זיין ווארנונג ניט געהערט, ער האט אויסגעשפרייט זיינע שנעללע