The Maccabaean · Vol. I, No. 3 · December 1901
145printed page
scan 41 of 102
December. 1901.]
THE MACCABÆAN.
145

ציוניזמום און עגאאיזמום

(פעליטאן)

פון מ. ז'יפערט

ריססען גאנצע גליעדער און מיר האבען ווייטער געשלאפען. שלאפענדיג זיינען מיר דורכגעגאנגען דיא טייכען פון אונזער אייגענעם בלוט, שלאפענדיג זיינען מיר געשפרונגען אין דיא פלאמען פון דיא שפאנישע שייטערהויפענס און שלאפענדיג האבען מיר געצייהלט דיא קלעפ פון דיא רוסישע קנוטעס.

דיא צווייטע „וועקער“ זיינען שוין גליקליכער גען ווען ; זיי האבען אונז אויפגעוועקט!

מיט דרייסיג יאהר צוריק האט דיא אידישע נא-ציאנאלע טראמפעטע א טרומייטער געטהון: „צ'ון!“ און מיר האבען זיך אויפגעחאפט.

אבער וואס פאר א מין אויפוואכען דאס איז! וואס פאר א טרויריגער און פוילער אויפשטעהן פון שלאף! מיר ליגען נאך אלץ אין בעט און געניצען; מיר רייבען נאך אלץ אונזערע פערשלאף פענע אויגען און מיר ריהרען זיך ניט פון ארט.... — הא??... וואס??... ציון??... מאכטייסע!... פאטערלאנד? ישוב-ארץ-ישראל?... המ!... אפשר טאקי א סברא?!...

אט דאס זאגט כמעט יעדער איינער פון אונזאון בלייבט ליעגען אויף זיין היסטארישען לאנער.מיט גרויס מיה און מארטערנעם טרייבען מיראראפ דיא דאזיגע שלעפער פון דעם צווי-טויזענדיאהריגען לאנער, מיט גוטע ריידעלעך נאררען מירזיי אריין אין אונזערע ציוניסטישע פערזאמלונגען.שלאפענדיג הערען זיי אויס אונזערע ציוניסטישעדרשות, שלאפענדיג אפפלאדירען זייא אונזערערעדנער, געגעצענדיג דערלאנגען זיי אונז ווען-ניט-ווען,א קליינע נדבה פאר ישוב-ארץ-ישראל, אוןווען זייא קומען צוריק אהיים, ציעהען זיי זיך וויעדעראויס אויף דער היסטארישער בעט אונד האל-טען פאלגענדע מאנאלאגען:

דער סוחר: „המ!... ווען מען זאל מיר געבען א זיכערע גאראנטיע, אז מיין קאפיטאל וועט מיר אין ארץ-ישראל איינטראגען, צום קנאפ“

וואס פאר א מערקווירדיגע פאלק אונזערע אי

עפיס טהוט זיך ביי אונז יעדע זאך אנדערס וויא בייא אלע אומות העולם; עפיס טהוט מיר יעדע זאך נאר אהן א חשבון אדער מיט צו פיעל חשבונות.

דאס, וואס אנדערע פעלקער קענגען אויפטהון אין א פערהעלטניסטסמעססיג קורצער צייט, קענען מיר ניט אויפטהון אין דעם משך פון צוואנציג יאהרהונדערטער. ביי דיא אומות העולם ווערין געבארען געוויסע אידעאלען אונד שטרעבונגען און אין א קורצער צייט בעקליידען זיך דיא דאזיגע אידעאלען און שטרעבונגען מיט פלייש און בלוט, עס ווערט פון זייא א לעבעדיגער קערפער מיט א לעבעדיגע נשמה, און ביי אונז אידען בלייבען אונז זערע אידעאלע אונד שטרעבונגען—סקעלעטען!

צוואנציג דורות איז אונזער יודענטהום געווען א סקעלעט אהן א גוף, אהן א נשמה, אהן א ציעל און אהן א נאציאנאל-געפיהל. צוואנציג דורות געדויערט שוין אונזער לעטארגישער שלאף!

און אין דעם משך פון צוואנציג דורות וועקט מען אונז פון צוויי זייטען: פון איין זייט דיא אנ-טיסעמיטען מיט גורות, מיט אינקוויזיציאנען, מיט חורבונות, מיט בלבולים אין מיט בלוטיגע פאג-ראטען, אונד פון דער צווייטער זייט דיא אידישע פאטריאטישע דרשות, מיט צייטונגס-ארטיקלען, מיט ציוניסטישע קאנגרעססען אונד מיט אידישע קאלאניאל-באנקען.

דיא ערשטע האבען אונז ניט געקענט אויפווער קען ניט קוקענדיג אויף דיא שפאנישע אויטא-דאפעס, אויף דיא גערמאנישע פאלטערקאמערס און אויף דיא רוסישע קנוטעס, זיינען מיר דאך פערבליעבען אין אונזער קאטאלעפטישען צושטאנד. מיר זיינען שוין פון תמיד אן געוועהנט צו דיא שרעקליכסטע פערפאלגונגען, צו דיא בלוטיגסטע אינקוויזיציאנען און צו דיא ביטטערסטע גוירות. אונזערע שונאים האבען פון אונזער קערפער גע-