איז כתחילה געוועזען איין עקאנאמישע פארדער רונג. שפעטער, ווענן ווא האט געפונען פיעלע אנהענגער און פארקעמפפער, איז ווא דערהויבען געווארען צו דער מדרגה פון א רעליגיעזע (אידער אלע בעווענונג.)
און אזוי געהט עס צו מיט יעדער פאלקס־בעווע־נונג. דיא אונטערלאגע איז אלע מאהל עפעסאין מאטעריעלעס בעדירפניס אין דעם לעבען פוןפאלק. דאס פאלק שטרעבט, בעוואוסט אדעראונבעוואוסט צו זיך אלליין, דאס בעדירפניס צובעפריעדיגען. דערפון ווערט א בעוועגונג. וואסשטארקער דאס בעדירפניס איז, אלץ שטארקעראיז דיא בעוועגונג. און ווענן עס האנדעלט זיךוועגען דאס לעבען, וועגען דיא גאנצע עקזיסטענץפון א פאלק, דאגן איז דאס קלענסטע פאלק מאנ־כעס מאהל פעהיג צו בעווייזען וואונדער פון אויס־דויער און פון אנשטרענגונג, וואס זעטצען דיאוועלט אין ערשטוינען.
לויט דיעזע הנחות, וועלכע זיינען, וויא איך האף,פערשטענדליך צו יעדערן, וועט אונז ניט שווערזיין צו בעגרייפען דיא אורזאכע, ווארום דער גערדאנקען פון ציון האט איממער געהאט. און האטנאך עד היום הזה אזא גוואלטיגען גריף אויף דיאאידישע מאססען. אונז וועט ניט מעהר וואונדערן,וואס אויף להכעיס דיא פיעלע ביטערע ענטטוי־שונגען און ניעדערלאגען וועלכע אידען האבען גע־ליטען ביי יעדען פערזוך וואס זיי האבען געמאכטוויעדער צו בעוועטצען ארץ ישראל, האבען זיי נאךדיא האפנונג ניט אויפגעגעבען, און פראבירעןזייער מזל אלץ וויעדער און וויעדער.
די אורזאכע פון דיזער אויסדרוק איז, וואס דאס גאנצע לעבען פון דעם אידישען פאלק—דאס מאטעריעלע מיט דעם גייסטיגען — האט אלע מאהל אפגעהאנגען, און היינגט אויך איצטער אפ פון דיזער האפנונג. די שטרעבונג צו גע־ ווינען ארץ ישראל, וועלכע האט אלע מאהל אויס־ געוויזען נאר ווי א רעליגיעזע פאלקס־פאנטא־ זיע, איז באמת געבויט אויף א שטארקע עקאנאמישע נויטווענדיגע קייט, אויף א לעבענס־בריער פון דער ביטער־ דיזער האפנונג ניט אויפהערען, אזוי לאנג ווי עס איז נאך דא לעבען.
פון יענעם אויגענבליק אן וואס דיא רוימער האָט בען צושטערט דאס אידישע פאלקסלעבען אין ארץ ישראל, און דיא אידען האבען פערלארען זייער מיטעלפונקט וואס האט זיי צוזאמענגעהאלטען אלס א פאלק, האט דאס אידישע פאלקס פארלארן
וויקלען עקאנאמיש. די א אפשאפונג פון שקלא-פעריי אין דער סויט איז אלזא פריהער געוועזעןאיין עקאנאמישע פארדערונג, און איז דערנאךדערהויפען געווארען צו דער מדרגה פון איין אירדעאל, פאר וועלכען מענשען האפען זיך גערן אויפ-געאפפערט.
אדער געהט אפילו די מלחמה פון אונזערע יונייטעד סטייטס מיט שפאניען. מיר געדיינקען אלע דיא א גרויסע בענייסטערונג וואס האט ערגריר פען דאס גאנצע אמעריקאנישע פאלק פיר דיא בע־ פרייאונג פון קובא. אבער דער אנהויב פון דער בעוועגונג צו בעפרייען קובא איז געקומען פון דיא האנדעלס בעציהונגען צווישען קובא און דיא יו־ נייטעד סטייטס. אמעריקאנישעס קאפיטאל אין קובא האט געפארדערט מעהר זיכערהייט, און קובא האט אויסגעוויזען צו זיין א גוטער מארק־פלאטץ פיר אמעריקאנישע סחורות. דער פערלאנג פון קובא'ס בעפרייאונג איז אלזא, כתחילה, געוועזען איין עקאנאמישע פארדערונג און איז דערנאך דער הויבען געווארען צו דער מדרגה פון איין אידעאליס־ טישע בעוועגונג.
און, איבריגענס, זיינען מיר גאר ניט מחויב צו געהן מחוץ למחנה, ארויס פון אידישען קווארטאל, אום צו געפינען ביישפיעלע דערצו. אט לאמיר בעטראכטען דיא רעפארם-בעוועגונג וועלכע געהט אן אונטער אידען פאר דיא לעטצטע 70-60 יאהר. צווישען אונז ריירענדיג ווייסען מיר גאנץ גוט, דאס אין אזעלכע לענדער וואו מסחר און אינדוסטריע איז שטארק ענטוויקעלט, איז פאר דעם אידען כמעט אונמעגליך אבצוהיטען פיעל דינים און מנהגים פון אידעשקייט. ווערט אנקוריערען מיט זיינע ניט-אידישע שכנים, וואס זיינען ניט בעלאסטעט מיט אזעלכע דינים און מנהגים. דער איד מוז פערליערען געלד ווען ער זאל שבת האלטען צוגעשלאסען זיין געשעפט, אין דער צייט וואס זיינע כריסטליכע שכנים האלטען זייערע געשעפטען אפען, און ווען דער כריסטליכער עולם מאכט איינקויפע לכבוד זאנטאג. דער אידישער ארבייטער וואלט ניט געקענט אנהאלטען א שטעללע ביי א כריסט, אויב ער זאל שבת ניט ארבייטען. אויך איז דעם אידען שווער, ביי א שארפער קאנקורענץ צו פערבריינגען פיעל צייט אין לאנגע תפלות, און אבצוהיטען ימים טובים. מען זעהט אלזא פער- שיינפערלעך, דאס דיא אבקיצורונג פון סידור און פון יום-טובים, און פון רעליגיעזע צערעמאניעס, און אפילו דער פערזוך אפצולייגען שבת אויף זאנטאג